Selahattin Yusuf

Yazar

Buldum Ayriliği da Severek Seni Sevmenin Bir Yolunu

I
Baba elma dersem çık unutma
Elma baba unutma
Elma

Hatırla
Ben değil sincap kaybolmuştu oyunda
Bahçemizde o sincap yavrusu hani
Atılıp koşuyordu bütün çemberlerin peşinden
Çocuklara yaranmak için -babasının durumu yoktu-
Bir soruydu sırtta taşınıyordu kuyruğunun
ki içi hani oyuktu

Kayboldu durduk.
Büyüdü yüzünde gülümseme buz sarkıtları kadar yavaş
Elden ele geçti üzünçle bir selam -o bomboş sedye
Büyüdü sıkarken ellerin fide kökleri gibi boynumu
Görüş günlerimiz güneşin altındaki bıçaklar gibi büyüdü

Bir sezgiye varır gibi varmıştık her şeyin sonuna
Zaferi değil oyunu sevmeliydik; mesela doğmamıştın sen
Ama derinlik arayan uçurum bulur, aslı astarı budur
Böylece her madalyanın altında bir kalbin külleri durur

II
Buldum sokağımızı büyümüş gözlerini buldum orada
Bir kurumuş çiçek, eski bir öç, kitap yaprakları arasında
Baba bil bunu tanıkları ölmüş sırlar gibi üzgünüz
Bildim alıkoydu büyüsüyle beni bilmek oracıkta
Ve donakalmak ağız değiştirinceye dek kapı sürgünüz

Bulmuştum ayrılığı da severek seni sevmenin bir yolunu
İlyas adında bir sokak feneriyle geceler boyu konuşmuştum
Hayalin hiç ulaşmadığı bahçeler, içi doldurulmuş sincaplar
ve düşünce tarafından hiç dokunulmamış sorular bulmuştum

Şimdi o bahçeye varınca yoksuldur diyorum ölür bu şiir
Yoksuldur ölür çünkü bir sorudur o da aslında
Bir soru, küçük değil küçük düşürülmüş
içi oyuk tıraşı uzamış ve örme yün kazaklı
ve bir gece Süleymaniye taraflarında
bulunmuş gibi pasaklı

Elma dersem çık unutma
Elma.

Previous Article
Next Article