Selahattin Yusuf

Yazar

Müsekkin

Isız
Kılıcın mutlak öfkesine düşüyor gibi bir tüy
Issız

Çözülüveren kırlangıçlar, usul bir tipi gözlerinden
ve bizi ayıran muhkem bir bağ artık
bütün hatırladıklarımız

Sesi
o çok çocuklu kuşların gelip bakakaldığı kırıntılara
usul kar altında, kapılardan
Yapyalnız

Burnunu çekiyor, kaçırıyor bakışlarını
Okuyacak bir şeyler buluyor tabelalarda
ve utanacak şeyler sonra tırnaklarında;
“Şimdi öyle mi oldum!”

Orada,
usul unutkan kar altında
yokmuş gibi dikiliyor şimdi, buluşmaya gelmediği.