Selahattin Yusuf

Yazar

Müzik Kendi Kendisi İçin de Çalmaya Başladığında

Geçsin şimdi niçin durdurmalı?
Geçsin alnımızın pencere önlerinden,
çoktan bir badire olmuş dünya

Geçsin o müzik, geçsin dünya
bir kez olsun ve gerçekten başladıysa.
Onarılacak bir şey değil -niçin yamamalı insan
fal taşı gibi açılmış âmâ gözlerini ona?

Niçin durdurmalı içimize düşmüş ateşi?
Geçsin bırakalım dünya, geçsin şüphe ve umut
Bekleyişi korkunç bir çağrıya dönüşmüş çiçek
geçsin, kıvılcımlar üstünde yüzen toynakta
Ve dudağın ezdiği morluk bir dudakta
Geçsin.

Biliriz kımıldamaz gövde ok kusursuzsa
Geçsin şüpheler yüklü gemi, ağız arayan dili kara
Ve unutulmuş demiri karanlık sular altında
geçsin, bi’iznillahi Teala.

Uzatıp titrek dudaklarımızı mosmor, yarılmış
öpüyoruz oksitlenmiş kilidini o eski öpücüğün
Durmuş dilini -biliyoruz- döndürmez şarkı
bizim için çalsa da.

Döndürmez çifte çığlık ve terlemiş aşk da
Bundan dedim,
onarılacak bir şey değil -niçin yamamalı insan gözlerini şarkıya
kendi kendisi için de çalmaya başlamışsa